Garncarstwo prahistoryczne

Umiejętność toczenia naczyń przynieśli na nasze ziemie Celtowie. W okolicach Nowej Huty odkryto osady celtyckie, na których odkryto doskonałej jakości ceramikę toczoną na kole i malowaną w białe i czerwone pasma. Wykonywaną przez nich te piękne naczynia wypalano w specjalnych piecach garncarskich o pionowym ciągu. Obok takiej ceramiki, produkowanej przez wyspecjalizowanych rzemieślników, na użytek domowy wytwarzano nadal ceramikę lepioną ręcznie.

Po zaniku osadnictwa celtyckiego w Małopolsce umiejętność toczenia naczyń uległa zapomnieniu, aby ponownie pojawić się tu na przełomie II i III wieku naszej ery. W owym czasie na terasie lewego brzegu Wisły powstało szereg ośrodków, zamieszkałych przez garncarzy, m.in w Pleszowie, Cle i Igołomi. Produkowano tam ceramikę o gładkich, ciemnych i błyszczących powierzchniach, pełniącą funkcję zastawy stołowej, jak i grubej roboty naczynia kuchenne. Wypalano je w specjalnych piecach zagłębionych w ziemię, często o konstrukcji dwukomorowej.

Ceramika pochodząca z najstarszych osad słowiańskich jest lepiona ręcznie, od VII wieku obtaczana na wolnoobrotowym kole garncarskim. Naczynia zdobione są prostymi ornamentami wykonywanymi narzędziami w rodzaju grzebienia.

Na wystawie można obejrzeć także model dwukomorowego pieca garncarskiego i koło garncarskie o konstrukcji sponowej. Obok budynku w którym znajduje się wystawa, odtworzono piec garncarski z początków naszej ery. Otwarcie wystawy połączone było z całodziennym festynem archeologicznym.