Tomasz Rodak

Wczesnołużycka ceramika guzowa z terenu Nowej Huty. Część I. Materiały

Streszczenie

Tematem artykułu jest ceramika kultury łużyckiej, zdobiona ornamentem guzowym. Taki typ ornamentu spotykany jest w epoce brązu, szczególnie na przełomie starszego i środkowego okresu tej epoki. Jest to okres, w którym w zdobnictwie ceramiki kultury łużyckiej dominuje ornamentyka guzowa. Wyróżnić można kilka jej odmian: typ saski (dekoracja dużymi, talerzowatymi guzami), typ brandembursko-lubuski (guzy zdobione pionowym żeberkiem), oraz styl guzowy w typie śląskim, będący przedmiotem prezentowanej pracy, a charakteryzujący się występowaniem małych guzów, z reguły wypychanych od wnętrza naczynia, którym towarzyszą grupy linii i żłobków.

Niniejsza artykuł dotyczy wczesnołużyckiej ceramiki guzowej w typie śląskim, pochodzącej z dziewięciu stanowisk (ośmiu osad i jednego cmentarzyska) zlokalizowanych w rejonie Nowej Huty (mapa 1). W pierwszej części opracowania autor prezentuje pełny katalog zabytków tego typu, odkrytych na omawianym obszarze.