Grażyna Glanc-Kwaśny, Justyna Rodak

Materiały kultury przeworskiej z ratowniczych badań archeologicznych, z Krakowa Nowej Huty-Mogiły, stan. 59

Streszczenie

Stanowisko 59 w Krakowie-Nowej Hucie-Mogile położone jest na terasie lewego brzegu Wisły, na południe od szosy Kraków-Sandomierz (ryc. 1).

Badania o charakterze ratowniczym prowadzone były w 1962 roku przez S. Buratyńskiego. Według autora badań, w trakcie prac odkryto ślady 13 obiektów datowanych na okres rzymski i wczesnośredniowieczny, w tym pozostałości 3 pieców garncarskich (B u r a t y ń s k i 1970, 265). W zbiorach oddziału nowohuckiego Muzeum Archeologicznego w Krakowie znajdują się jednak tylko materiały pochodzące z 4 obiektów, w tym z 2 pieców garncarskich (piec 1/62, piec 2/62, obiekt 2/62, obiekt 3/62). Ratowniczy charakter prac spowodował, iż stanowisko to zostało przebadane w niewielkim stopniu. Ponadto odkryte obiekty trudno zlokalizować w terenie. Uwagę badacza przyciągały tylko piece garncarskie, stąd niemal cały materiał zabytkowy stanowi ceramika wykonana na kole. W dokumentacji brak natomiast jakichkolwiek bliższych informacji na temat innych, niż piece, obiektów odkrytych na omawianym stanowisku.

Na podstawie zachowanych, odręcznych rysunków, można jedynie domyślać się konstrukcji odsłoniętych tu pieców garncarskich (ryc. 2). Należały one zapewne do typu dwukomorowych pieców o pionowym ciągu, zagłębionych w calcu, zbudowanych na planie koła i połączonych z położonymi nieco niżej jamami przypiecowymi za pomocą kanałów wlotowych.

Zasadnicza część ceramiki z omawianej osady pochodzi z młodszego okresu rzymskiego. Z wczesną fazą tego okresu wiązać należy fragment ręcznie lepionego kubka. Misy i formy misowate znajdują analogie wśród materiałów ceramicznych datowanych na fazy C1b-C2. Nieco młodszą pozycję chronologiczną mają natomiast nieliczne wazy i formy wazowate, występujące najczęściej w fazach C2 i D okresu rzymskiego.

Podobnie jak pozostałe osady zlokalizowane na wschód od Krakowa, omawiana tu osada przestała funkcjonować najprawdopodobniej jeszcze przed końcem IV w n. e. (D o b r z a ń s k a 1995, 42).