Pradzieje i wczesne średniowiecze obszaru Nowej Huty

Autorzy:
Janusz Bober (neolit, wykonanie zdjęć),
Jacek Górski (epoka brązu, okres wpływów rzymskich, redakcja),
Ewa Kubica-Kabacińska (średniowiecze),
Anna Piwowarczyk (opracowanie komputerowe materiałów),
Paulina Poleska (okres lateński),
Justyna Rodak (okres wpływów rzymskich)
Wykorzystano również zdjęcia z wystawy stałej w Muzeum Archeologicznego w Krakowie autorstwa Roberta Łapanowskiego.

Wstęp

Obszar Nowej Huty rozciąga się wzdłuż lewego brzegu Wisły, na wschód od Krakowa. Zajmuje powierzchnię nieco ponad 100 km2 i jest położony na południowo-zachodnim skraju zachodniomałopolskich wyżyn lessowych. Ze względu na dobre warunki naturalne (żyzne i łatwe w uprawie gleby wytworzone na lessach, położenie nad dużą rzeką ułatwiającą komunikację) był to teren bardzo korzystny dla rozwoju populacji pradziejowych. Dowodem tego jest prawie 140 stanowisk archeologicznych, na których odkryto materialne ślady aktywności ludzkiej. Niektóre z tych stanowisk przebadano na dużą skalę podczas wykopalisk prowadzonych przez nowohucki Oddział Muzeum Archeologicznego w Krakowie. W wyniku tych badań obszar najmłodszej dzielnicy Krakowa należy dziś do najlepiej przebadanych terenów w kraju, a uzyskane materiały zabytkowe wniosły istotny wkład w poznanie prahistorii ziem Polski. Jak w soczewce skupia się w nich wiedza o zmianach jakie zaszły w rozwoju ludzkości na przestrzeni ostatnich 7 tysięcy lat.

Nowa Huta na tle Małopolski

Stanowiska archeologiczne na terenie Nowej Huty