Prof. dr hab. Kazimierz Bielenin urodził się 29 stycznia 1923 roku w Brzeszczach koło Oświęcimia. Studiował na Uniwersytecie Jagiellońskim, uzyskując w 1952 roku tytuł magistra historii sztuki. Doktoryzował się w roku 1963 na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu, gdzie również uzyskał później stopień doktora habilitowanego. W 1988 roku Rada Państwa nadała mu tytuł profesora nadzwyczajnego nauk humanistycznych. Wielokrotnie nagradzany za swoją działalność, odznaczony został między innymi Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. W 1998 roku International Biographical Centre Cambridge England ogłosiło Profesora człowiekiem roku (Man of the Year 1997/1998). W roku 2009 społeczność jego rodzinnej miejscowości, Brzeszczy koło Oświęcimia, uhonorowała go w sposób szczególny nadając Jego imię Państwowemu Zespołowi nr 6 Szkół Zawodowych i Ogólnokształcących. Był człowiekiem niezwykle prawym, wielkiej dobroci i życzliwości.

Grzegorz Kieferling urodził się 23 listopada 1964 r. w Jarosławiu. Po odbyciu studiów w Instytucie Archeologii UJ, został zatrudniony w MAK od 1 czerwca 1990 roku w Pracowni Konserwacji Muzealiów na stanowisku laboranta. Od początku poświęcił się zagadnieniom związanym z konserwacją zabytków. W wybranej przez siebie dziedzinie przeszedł kolejne szczeble zawodowe: od laboranta poprzez młodszego renowatora, renowatora, starszego renowatora, wreszcie konserwatora.

Gabriel Leńczyk urodził się 24 lutego 1885 r. w Husowie, pod Łańcutem. Był najmłodszym dzieckiem z wielodzietnej chłopskiej rodziny. Naukę rozpoczął w rodzinnej miejscowości w jednoklasowej szkole ludowej w roku 1893. Po roku 1901 uczęszczał do szkoły miejskiej w Łańcucie, a następnie do Seminarium Nauczycielskiego w Rzeszowie, które ukończył w roku 1907. Trudne warunki finansowe uniemożliwiły mu w tym czasie dalsze kształcenie. Przez kilkadziesiąt następnych lat (z przerwami spowodowanymi służbą wojskową) pracował jako nauczyciel rysunków i muzyki w szkołach w Leżajsku, Rudniku nad Sanem, Ulanowie, Mogilanach, Kętach i Krakowie. Z tego okresu znane są podręczniki dla nauczycieli rysunków i muzyki, których był autorem lub współautorem.

Profesor dr hab. Anna Teresa Kulczycka-Leciejewiczowa urodziła się 1 września 1934 r. w Tarnopolu, w rodzinie Bronisława i Janiny Kulczyckich. Rodzina opuściła Tarnopol w 1943 r.. Do szkoły podstawowej S.S. Urszulanek chodziła w Krakowie, a następnie w Jedlinie Zdroju. Do gimnazjum i liceum uczęszczała w Krynicy Zdroju, gdzie zdała egzamin dojrzałości. W latach 1952-1956 studiowała na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Jagiellońskiego, uzyskując tytuł magistra archeologii (dyplom magisterski w zakresie archeologii Polski, za pracę „Kultura ceramiki wstęgowej rytej w dorzeczu górnej Wisły”– czerwiec 1956 r.). Już jako studentka UJ brała aktywny udział w ratowniczych badaniach wykopaliskowych na terenie Nowej Huty. W roku 1957, po kilku miesiącach pracy w charakterze pracownika sezonowego, ówczesny kierownik Oddziału Muzeum Archeologicznego w Nowej Hucie, dr Stanisław Buratyński zwrócił się z prośbą do Dyrektora Muzeum prof. Stefana Noska o zatrudnienie Jej w charakterze pracownika etatowego.

Janina Prokopowicz-Krauss urodziła się we Lwowie, w rodzinie Jana i Anny (z domu Peter) Prokopowicz. Naukę w szkole podstawowej rozpoczęła w Brzeżanach, a następnie w kontynuowała w Przemyślu. W latach 1943-1944 uczęszczała do Szkoły Handlowej w Przemyślu. Tam też, w latach 1944-1948 uczęszczała do III Państwowego Gimnazjum i Liceum, w którym uzyskała świadectwo dojrzałości. W roku 1948 rozpoczęła studia na kierunku Historia na Uniwersytecie Jagiellońskim, w roku 1952 uzyskała dyplom magistra filozofii. W czasie studiów odbyła praktykę na wykopaliskach prowadzonych przez Konrada Jażdżewskiego w Gdańsku. W kwietniu 1953 rozpoczęła pracę w oddziale Muzeum Archeologicznego w Nowej Hucie jako technik dokumentalista.

Coraz częściej spotykamy się ze stwierdzeniem, że śmierć jest częścią życia, tym jego ostatnim etapem. Choć wszyscy z nas, w konsekwencji natury rzeczy, dzielimy finalnie ten sam los, trudno jest pisać o ludziach, którzy odeszli. Każda śmierć jest inna, ma inne oblicze, ale zawsze jest bolesnym zaskoczeniem. Jednak dopiero wtedy, gdy staje się faktem, przychodzi moment zadumy i głębokiej refleksji nad osobowością i życiem człowieka, miejscem, które zajmował wśród nas, w naszej społeczności i kim był. Refleksje te umysł ludzki zapisuje w pamięci, która pozostaje po zmarłym na zawsze.
Hania urodziła się 11 maja 1944 roku w Rzeszowie, w rodzinie prawniczej. Jej życie było jednak związane z Krakowem. Po ukończeniu w roku 1962 liceum ogólnokształcącego im. Zofii Nałkowskiej rozpoczęła studia na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Jagiellońskiego, w Katedrze Archeologii Śródziemnomorskiej. W roku 1967 uzyskała magisterium, na podstawie pracy p.t. „Antyczne reliefy terakotowe w zbiorach krakowskich”. W trakcie studiów była członkiem Koła Naukowego Archeologów Śródziemnomorskich oraz Zrzeszenia Studentów Polskich.

Alina Wałowy urodziła się w Krakowie, w rodzinie Kazimiery (z Mikulskich) i Adolfa Wałowy. Naukę w szkole podstawowej rozpoczęła w Krakowie, po wybuchu II wojny światowej, wraz z rodziną znalazła się w podkrakowskiej Rudawie, gdzie kontynuowała naukę. Świadectwo dojrzałości uzyskała, po zdaniu matury, w VII Państwowym Gimnazjum im. A. Mickiewicza w Krakowie. W roku 1950 rozpoczęła studia na kierunku Historia Kultury Materialnej na Uniwersytecie Jagiellońskim. Studia pierwszego stopnia ukończyła w roku 1953. We wrześniu tego roku rozpoczęła sezonową pracę na wykopaliskach, a następnie przy porządkowaniu materiałów w Muzeum Archeologicznym w Nowej Hucie. W marcu roku 1954 została etatowym pracownikiem Muzeum.