Ryszard Naglik
Dział Ochrony Zabytków Archeologicznych

Kraków-Pychowice, stan. 2

Badania ratownicze w latach 1992-1996 (poprzedzały je badania sondażowe prof. K. Godłowskiego z 1962 r. i badania planigraficzne E. Zaitza z 1975 r.).

Na przebadanym fragmencie osady natrafiono na optymalną sytuację badawczą – zachowane poziomy użytkowe budynków zaliczanych zazwyczaj do konstrukcji naziemnych.

Odsłonięto fragment osady datowanej na okres od schyłku młodszego okresu przedrzymskiego po młodszy okres rzymski. W starszej fazie osady dominowały ilościowo budynki zagłębione, w młodszej natomiast naziemne. Z pośród pozostałych obiektów najciekawsze to studnia o konstrukcji zrębowej i dwa piece o nietypowej konstrukcji.

Charakterystyczną cechą znacznej części budynków było masowe wykorzystanie kamieni do umacniania i obkładania słupów. Na kamiennych „murkach” wspierały się również ściany niektórych budynków.

Rejestrowano również obecność kamienno-ceramicznych bruków.
Wykorzystanie kamienia jako elementu konstrukcji oraz charakter materiału ceramicznego – zarówno pod względem technologicznym jak i zestawu form – pozwala wiązać starszą fazę osady (do fazy B2 włącznie) z kulturą puchowską, a tylko najmłodszą z kulturą przeworską.

1.Piec kamienno-gliniany o nietypowej konstrukcji.

2. Poziom użytkowy w trakcie eksploracji.